Laat ik eens wat meer vertellen over Arie en mij, hoe het zo gekomen is dat we nu hier terecht zijn gekomen. Wij hebben elkaar ontmoet in 2002, zo’n beetje in de woestijn van Egypte. Na 4 jaar latten zijn we gaan samenwonen in Staphorst waar we een gangbare koeienboerderij hebben gekocht (ja, zonder die koeien dan) met 7 HA land er bij. We zijn daar een biologische tuinderij begonnen en dat is uitgelopen tot inderdaad die tuinderij maar ook een zorgboerderij. Arie had zijn werkzaamheden als interimmanager aan de wilgen gehangen en is boer geworden. Hij had daarvoor een opleiding gevolgd aan de Kaaybekerhof In Zeist. Ik, Renée, was verpleegkundig specialist in het ziekenhuis in Zwolle en ben dat gewoon gebleven maar wel wat minder uren. Er kwamen veel dieren, 3 ezels, 2 enorme varkens, ganzen, een kudde van 10 ruischapen, 2 honden (waaronder Evert) en een heleboel katten (waaronder Daisy). Ik kan hier nog heel veel verhalen over schrijven over deze enerverende en bijzondere tijd.
“We moeten bereid zijn om het leven los te laten dat we gepland hadden, zodat we het leven krijgen dat op ons wacht.”
Na een aantal jaren bleek dit toch niet de juiste stap te zijn geweest, alhoewel, wel de juiste stap, want we hebben er enorm veel van geleerd, ook van elkaar. Maar het was voor ons tijd om weer verder te gaan, een nieuwe stap zetten. We kwamen terecht in het centrum van Deventer, de fijnste stad die ik heb meegemaakt in Nederland. Het was een warm bad, we hadden veel contact met mensen in de rustige winkelstraat. Arie is daar zelfs een winkel begonnen in biologische delicatessen. Ik heb mijn baan in Zwolle gehouden.
Toch ging er na 4,5 jaar wéér iets kriebelen. Het was daar echt fijn, maar……….zo hadden we geen eigen biologische groenten meer en het leven werd steeds drukker en veeleisender.
De maatschappij veranderde in die mate dat we gingen verlangen om daar wat meer afstand van te nemen. Dus wat als we nu eens ons huis verkochten en gewoon vertrekken naar………….Frankrijk?
En natuurlijk, die maatschappij is er nog steeds maar hier kun je je, als je wilt, nog heel fijn een beetje afsluiten van alle gekheid. En naar buiten kijken en dan bomen zien, grote bomen, en weilanden, met koeien.
Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk 