Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Ze noemen me ’n ouwetje en ik ben doof geworden. Maar man, ik ben nog fit hoor! Ik ren nog regelmatig achter de postbode aan, ik wandel ’s ochtends nog zo 20 minuten en dat met mijn nu 14 jaren. Ja, in januari ergens ben ik jarig. Mensen vieren dat meestal maar ik vind dat niet zo erg belangrijk. Het schijnt ook dat je hondenjaren met 7 moet vermenigvuldigen, dan krijg je mensenjaren. Dan zou ik dus nu ongeveer 98 jaar zijn! Omdat ik dus doof ben, hoor ik mijn bazen niet meer als ze me roepen, lekker makkelijk, dan hoef ik dus ook niet te komen. Ze maken nu ook armgebaren als ik moet komen, als ik dan naar ze kijk en ik zie het, dan kom ik. Zo ben ik dan ook wel weer. Mijn lieveling-baas denkt dat híj het mij geleerd heeft en mijn Renée-baas denkt dat zíj mij dat geleerd heeft, ik hoorde hen het daar laatst over hebben. Ha, ha, what the fuck maakt dat nu weer uit! Ik weet het en ik reageer er op!

Laatst heb ik nog even een sprintje getrokken, er waren ineens 5 jachthonden in de tuin! Ze renden en ze blaften, ja, en daar wil ik dan erg graag aan meedoen. Mijn lieveling-baas Arie was heel erg boos op die honden maar vooral ook op die bazen, want die honden luisterden namelijk voor geen ruk. En ze joegen de kippen weg. Godzijdank zijn ze niet gegrepen, de kippen, want dan kan ik hun poep niet meer eten en dat vind ik nu net zo lekker. Én, belangrijker nog, ik krijg dan niet meer dagelijks ’n ei. Ik krijg pas sinds een week of 3 weer iedere dag ’n eitje want sindsdien leggen de kippen weer. Ze hebben meer dan 3 maanden niet gelegd, dat had met de rui te maken ofzo. Mijn baasjes hebben ze toen karnemelk gegeven, en vanaf de dag erna zijn ze als een debiel aan het leggen gegaan, ook al is het winter! Heerlijk vind ik het. Maar over die jagers, mijn lieveling-baas was daar erg gefrusteerd over, hij was heel erg boos op ze maar hij kon het niet naar ze uiten, ik had toen wel met hem te doen. Mijn Renée-baas was er niet bij. Zij had denk ik wel wat in het Frans kunnen schelden, zij leest veel Franse boeken dus zij weet wel hoe dat moet en zij houdt wel van schelden geloof ik. Dat vind ze zo af en toe wel een fijne uitlaatklep, om dat ongenuanceerd te doen. En wat is er fijner om dat te doen naar Franse jagers! Mijn baasjes vinden dat geloof ik het enige echt vervelende aan Frankrijk, dat gejaag. Verder vinden ze het hier heel fijn. Ja, er zijn wat ongemakken maar waar zijn die niet?

Gisteren was het oudjaarsdag, mensen vieren dat blijkbaar, mijn baasjes dit keer ook, met mij erbij natuurlijk. We waren uitgenodigd bij Jean en Christine, ik kom daar wel vaker. Meestal lopen we erheen door het bos maar nu gingen we met de auto, dat duurde langer dan het lopen. Dat was denk ik omdat het avond was en donker maar vooral omdat het regende en omdat mijn mand meemoest. Als ik die heb dan lig ik rustiger en ga ik niet de hele tijd met mijn snuit (met kippenpoepadem) bij iedereen. Het is ook wel spannend om in het donker daarheen te lopen door het bos maar misschien is dat inderdaad meer iets voor de zomer. Enfin, het was een fijne avond, ze dronken champagne, een soort wijn met belletjes, dat schijnt nogal speciaal te zijn. Ik was al blij met een bak met water. Ik kreeg erge dorst ineens want het was er ook zo warm. De vloer wordt daar verwarmd lijkt het wel. Die Christine is altijd heel vrolijk en iedereen maakte de hele tijd grapjes. Ze deden wel heel lang over het eten, ze moesten om 24.00 uur nog aan het toetje beginnen en ineens ging iedereen elkaar zoenen en een Bonne Année wensen of zoiets, wat dat ook moge zijn.

Ik slaap wel veel trouwens, en dan snurk ik ook. Maar het liefst loop ik achter mijn lieveling-baas Arie aan, de hele dag volg ik hem waar hij ook gaat. En als hij weggaat huil ik soms. Ik hou zo enorm veel van hem. Mijn baasje Renée is ook wel ok maar ze haalt het niet bij Arie. Ze mag me voeren en soms aaien. Als ik lekker in mijn mand lig wil ik liever niet dat ze aan me komt, ik maak dan mijn tanden bloot en als ze toch doorgaat dan grom ik zachtjes. Ja, ze mag me ook uitlaten, maar dat is het wel zo’n beetje.

Ik heb wel gemerkt dat ze vaak naar me kijken als ik zo diep slaap. Misschien denken ze dan dat ik dood ga. Maar zover is het echt nog niet. Ik eet ook nog heel graag en ik doe vaak moeite om een stukje kaas te krijgen als ze dat eten. Ik ben er nog helemaal. Eerlijk gezegd ben ik daar ook niet zo mee bezig. Het gebeurt natuurlijk wel een keer, dat wel. Maar ik zie dan wel hoe dat gaat. Ik hoop wel dat ik dan niet alleen ben en dat mijn lieveling-baas er is.

Mensen zitten vaak in hun hoofd, dat heb ik niet. Ik ben in het nu. Ik ruik, ik eet, ik slaap, ik bedel, ik blaf, ik eet poep, ik wandel en verder ben ik gewoon mij. Ik geloof dat dat het fijnste is, om zo te zijn. Maar vooral ook het eenvoudigste.

Laatst was ik met mijn baasjes op pad in de auto, ze hadden mijn mand weer meegenomen, dan weet ik altijd dat het even gaat duren, dit tripje. Heel spannend weer. Ik hijg dan enorm vanuit de achterbak in de nekken van mijn baasjes. Zij vinden dit niet zo lekker ruiken vanwege mijn kippenpoepadem. Ja, wat kan ik daar nu aan doen? Ik wil ze het liefst ook steeds in hun gezicht likken maar dat willen ze nu niet meer. Heel jammer wel, want ik wil ze laten weten dat ik ze lief vind. Maar goed, we gingen dus naar een plek waar ze eten serveren, daar staan dan allerlei gedekte tafels en er zijn mensen die ik niet ken. Ik geloof dat ze het een restaurant noemen. Er was een tafeltje waar wij gingen zitten, vlakbij een gangetje waar steeds iemand doorheen liep. Daar werd ik onrustig van en ik bleef dan ook steeds staan. Heel interessant vond ik het om al die lekkere luchtjes van het eten wat mijn baasjes kregen te ruiken. Vaak ga ik dan op een gegeven moment onder de tafel liggen maar deze keer deed ik dat lekker niet. Mijn vrouwtjesbaas vond dit niet zo prettig, dat zag ik wel, maar ik bleef lekker bij mijn lieveling-baas. Die aaide mij ook steeds over mijn bol, heerlijk. Ik merkte wel dat ze steeds onrustiger werd en ik dus ook. Mijn lieveling-baas heeft mij toen maar naar de auto gebracht. Ik denk dat hij wilde dat het etentje voor hun gezellig bleef, ha, ha. Mijn mand lag in de auto dus het was eigenlijk wel lekker rustig ook zo. Liggen in die eettent met die harde koude vloer leek mij ook erg onaantrekkelijk namelijk. Ik had niet eens in de gaten dat ze ineens weer terug waren.

Toen we weer thuiskwamen was ik wel erg blij. Daisy wachtte op ons in de lekkere stoel in ik ging lekker op mijn schapenvel slapen. Mijn baasjes hebben die speciaal voor mij gekocht omdat ze gelezen hadden dat honden met bottenpijn dat heel lekker vinden, en já, dat is waar!

Ik hou heel veel van ze.