Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Hoog tijd voor wat nieuws, ja hoor, er gebeurt nog steeds genoeg. Wat nu weer?

De-tuin-ligt-overhoop. Het gras dan. Kijk maar eens.

Dat komt omdat er een nieuwe septic tank is aangelegd. Ja hiep hoi, leuheuk, een nieuwe septic tank! Nee dus. Het is meer een moetje. Dit moest we al 4 jaar doen, dat wisten we en nu hebben we het maar gedaan. Omdat we er nu een heel appartement bij hebben maar ook gewoon omdat het nu eenmaal moet, de oude was niet meer op norm. Een enorm gevaarte is het en er liggen nu allemaal buizen onder grond om de verteerde stront af te voeren. Daarom lag alles open. Nu is het natuurlijk allang weer dicht maar er ligt nu natuurlijk geen gras en het regent veel dus het is een modderbende. Pas als er geen nachtvorst meer is kan het worden ingezaaid met nieuw gras. Dat wordt ook nog een dingetje omdat we natuurlijk kippen hebben. En die kippen lopen los. En die kippen lusten wel een extra graantje of zeg maar graszaadje. Enfin, dat wordt een meer-maanden-plan. Stukjes afzetten, inzaaien en wachten tot het gras is gegroeid en dan naar het volgende stukje. Zoiets.

En de gîte natuurlijk, die vordert. De gang is klaar, de slaapkamer is gestuct. Er zit dus een hoop beweging in. Lucas is een week geweest om zijn vader te helpen met het stucen en tegelen en wat dies meer zei.

Maar nu wat minder goed nieuws waarover we van slag waren en nu nog steeds wel een beetje. Eind december was het een dag heerlijk weer. We waren buiten er vlogen al bijen en insecten, soms zelfs een vlinder. Ik dacht ‘ns even bij de bijen kijken, die zijn vast ook naar buiten gekomen. Toen ik daar aankwam hoorde en zag ik niets, nada, rien. Ik legde mijn oor tegen de kas en ik hoorde nog steeds niets. Doodse stilte. Toen Arie de kasten openmaakte zagen we raten vol honing. Wat dode bijen op de bodem en verder waren de kasten compleet verlaten. Wat is dit nu weer? Gegoogled natuurlijk en rondgevraagd. Maar het blijft onduidelijk. Ze zijn gevlogen. Waarom? Geen idee. En waarschijnlijk hebben ze het ergens anders ook niet overleefd want daar hebben ze geen voeding, geen honing en het is daarna nog koud geweest. De term die we op onze zoektocht tegenkwamen was de “Bijenverdwijnziekte”. Het komt vaker voor maar niemand weet waarom. Op de 1 of andere manier doet dit me echt wat. Het is hier toch zo schoon qua natuur en lucht? Geen pesticiden in de omgeving. De boeren hier kieperen alleen mest op hun land. Ja, de koeien zullen vast weleens antibiotica krijgen maar dat maakt deze omgeving niet heel giftig ofzo. Er zijn hier al heel vroeg bloeiende hazelnoten er is dus voldoende te halen. Ik moet het accepteren, ik weet het maar het voelt onprettig, unheimisch zelfs wel een beetje. Alsof alles wat er mis is in de wereld zijn reflectie heeft hier bij onze bijen.

Ik denk nu aan het versje: “Niet getreurd, het hemd hoog opgebeurd en vrolijk rondgesprongen”. Dus dat ga ik nu doen, vooruit kijken, mijn hemd opbeuren en vrolijk rondspringen. Vooralsnog in de regen……………………….maar ik smacht naar de lente!