Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Die zijn hier vlakbij, die bergen. Het is eigenlijk een keten van vulkanen, de hoogste top, de Puy de Sancy is 1885 meter. Het is de hoogste vulkaan van het massief centraal maar ook van het Franse vasteland. Begrijp me goed, er is daar geen vulkanische activiteit meer. Heel, heel vroeger natuurlijk wel. Daarom zijn er ook in dat gebied overal kratermeren. Het is er werkelijk prachtig en maar een uurtje hier vandaan. En je kunt ze zien vanaf hier. Van uit onze tuin kun je alleen de Puy de Dôme zien. Er ligt nu nog sneeuw zoals je ziet. Met hier bedoel ik niet hier, onze tuin, maar hier, een weg die ik vaak rijd. Gisteren nog en dan rijd ik daar in de auto en ineens zie je die inmense bergketen in de sneeuw. Mijn hart maakt dan altijd een sprongetje. Ook ben ik dan zo dankbaar dat ik hier woon, temidden van al dat moois.

Ik kan hier natuurlijk van alles gaan vertellen over de geschiedenis van deze vulkaanketen en wanneer er voor het laatst vulkanische activiteit is geweest maar dat doe ik niet omdat ik geen Wikipedia ben. En omdat ik een persoonlijk verhaal wil vertellen over hoe fantastisch ik het daar vind en wat het me doet om daar te lopen.

Afgelopen september had ik mijn wandelstokken weer eens gepakt en natuurlijk mijn wandelschoenen. Ik wilde nu ‘ns echt eens die Sancy op. En dan niet met de kabelbaan want dat kan ook. Ik wilde lopen. We hebben een boekje met wandeltochten in dat gebied en ik had er een uitgekozen die langs de Sancy ging. Ik ga niet helemaal echt naar de top hoor, zei ik tegen Arie. Hij was een klein beetje bezorgd dat ik deze tocht alleen ging maken. Ik struikel namelijk nogal eens. In het boekje stond dat deze route langs die top ging en als je daar wel op wilde moest je het ezelpad nemen die helemaal over die puntige bergkam gaat. Die zie je hieronder op de foto links achteraan. Mijn route ging voor dat ezelpad naar beneden, je ziet dat pad naar beneden kronkelen.

Goed, de auto geparkeerd en gegaan. Naar boven. En hoe verder ik bovenkwam hoe stiller en mooier het werd. Heel in de verte zag ik de Sancy liggen, daar moest ik heen, zo hoog nog! Maar op de 1 of andere manier deerde mij dat niet. Alsof ik vleugels kreeg hier.

Toen ik om mij heen keek zag ik de aarde op een andere manier, het was de Aarde geworden, alsof deze heilig is. En dat is ie natuurlijk ook! En ik kreeg het gevoel dat niets maar dan ook niets deze heilige Aarde kan kapotmaken of vernietigen. Ik maak me daar nogal eens zorgen over. Het gebruik van lanbouwgif, al het asfalt en beton, al het plastic en nog veel meer, je weet wel waar ik het over heb. En ineens voelde ik dat de Aarde zo ontzettend krachtig en sterk is, krachtiger dan al dat andere. En dat gaf met vertrouwen. Dat het goed komt. Iedere keer dat ik in de bergen ben heb ik zo’n soort gevoel. Daarom, naast alle schoonheid, ben ik er ook graag.

Goed maar ik was dus op pad, in mijn korte broek nog met mijn rugzakje met boterhammen erin, water en een thermosje met thee. En ik liep daar te zweven.

En toen kwam ik bij het ezelpad en zag ik de ultieme top van de Sancy en bij de splitsing dus waar ik naar beneden zou gaan. En toen ging ik natuurlijk gewoon dat ezelpad op, die voelde je denk ik wel aankomen. Ach, het ging gewoon vanzelf, er viel niets te twijfelen. Ik nam me wel voor om echt voorzichtig te zijn natuurlijk. Het was een hele klimpartij, ik zie het een ezel eigenlijk helemaal niet doen, ha, ha. Hoge rotsblokken waar je overheen moest enzo. Niet echt gevaarlijk trouwens, er was nergens een echt ravijn en soms waren er touwen waaraan je je kon vasthouden.

En daar stond ik dan boven, op 1885 meter, met mijn korte broekje aan. Koud!!! Maar wel heel cool! Heerlijk gevoel.

En dan nog even naar beneden. Eerst dat ezelpad weer af maar daarna een hele poos over een pad wat uiteraard naar beneden ging met allemaal kleine losse stenen. Dat had deze struikelgevoelige ik, echt niet kunnen doen zonder mijn wandelstokken. Maar het is gelukkig allemaal goed gekomen.

Het was een fantastische dag.

En weet je wat je hier in de winter kunt doen? Skieën. Een paar weken geleden waren de kinderen hier. Op de laatste dag van hun vakantie lag er pas écht goed veel sneeuw! Kijk dat is dan weer niet voor mij. Ik ben een zonnekind, eentje van lente, zomer en een beetje herfst. Maar winter, néé.