Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Het lijkt wel of dit jaar het groen groener is dan andere jaren en het geel geler en het rose roser. Het spát er gewoon vanaf al die kleuren. Dit paardenbloemen veldje is gewoon in onze tuin, maar alle weilanden hier zien er zo uit, het is gewoon een waar feest.

Het is me wat. We zijn een paar dagen geleden 3 dagen buiten geweest tot half 9 ’s avonds. Op 12 april begon het. Dus ik ben alweer op de fiets groente en brood wezen halen en dat is toch een uurtje fietsen. O ja, in mijn korte broekje. En nu is het een graad of 5. Overdag hè. Ha, ha.

Ja, het is met wat, het leven van een pensionado. Het past me wel, steeds meer. Vandaag een paar uur onderweg geweest naar de grote stad om spullen te halen die we dan denken nodig te hebben. En het rijden hier op het platteland is een waar feest, een beetje toeren op kleine weggetjes. Af en toe kom je een boer tegen op een tractor met een aanhangwagen met kak. Maar bij-, en in de grote stad is het toch weer anders. En zeker in zo’n grote supermarkt of bouwmarkt. Als ik daar ben geweest dan voel ik me altijd leeg. Vandaag ook weer, ben ik weer thuis, zit ik een beetje onzinnige filmpjes te kijken op mijn telefoon en dan kijk ik ineens naar buiten, waar het weliswaar fris is maar droog en zelfs hier en daar ’n zonnestraal.

Dus ga ik naar buiten. Nog even een beetje wroeten in de grond. Ik ben een ontmoedigingsbeleid begonnen ten aanzien van de brandnetel die in grote getale op sommige plekken in de tuin aanwezig is. Begrijp me goed, een brandnetel is nuttig, kan lekker zijn maar dit spul begon een beetje de overhand te krijgen. En aangezien ik in de zomer graag met blote benen en voeten rondloop is dat niet zo prettig. Enfin, dus een paar vierkante meter weer verwijderd met wortel en al. En ja er is vast nog wat blijven zitten maar ik zei al: ontmoedigingsbeleid, geen totale eliminatie van deze plant.

Maar wat ik eigenlijk wou zeggen is, dat ik daar zo van opknap, weer even buiten zijn na zo’n dag, ik kreeg ineens weer energie. Ik merk steeds weer dat de natuur helend is.

Ja, ik ben hier wel op mijn plek. Zo ’s ochtends vroeg om een uur of 8 tijdens de wandeling met de Evert. De frisse wat vochtige lucht, een beetje dampig nog. Die ene merel die altijd in die ene boom hoog zit te zingen. Trouwens, het hele vogeltjesconcert. Het bospad dat opeens vol ligt met kleine gele bolletjes, een soort besjes van de bloemen uit de boom erboven. Omdat het gisteren nogal waaide, of woei. De kleine gele en witte bloemetjes overal langs het pad en steeds meer rose, en paars ook. Het hele fijne frisse ogenschijnlijk kwetsbare groen van de blaadjes aan de bomen wat steeds dichter wordt. Zodat je de lijntjes van de takken steeds minder ziet. Ieder keer is er weer wat anders wat mijn aandacht trekt. De marter die wegschiet over het pad, de boom in. Net voordat Evert hem ziet. Maar hij ruikt hem wel. Soms de witte kontjes van enkele reetjes. Helemaal fijn als Evert dat niet ziet. De geweldige appelboom naast onze grange die nu zo mooi afsteekt tegen de blauwe lucht maar die wel hele vieze zure appels geeft. En dan zijn er nog de steeds groter groeiende fruitboompjes, sommige al bomen, in de tuin beneden. Het voelt allemaal zo heel erg als thuis. Ik hoor hier nu, Wij horen hier nu.

Het is net alsof de aarde die in de winter de adem in heeft gehouden nu weer is begonnen met uitademen.

En nu nog iets van een heel andere orde. De gîte in de grange beneden. Die wordt steeds mooier. De afgelopen weken is daar natuurlijk weer veel gedaan. Dat ga ik niet allemaal laten zien nog. Dat komt nog wel ’n keertje voor de zomer, als het af is. Maar dit wil nog even laten zien.

Nieuwe deuren, een echte ingang, een ingang die zegt: “Wees Welkom!”