Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

“En toen kwam de dag dat het risico om strak in de knop te blijven groter was dan om te bloeien”

Ja joh, dat is ongeveer het thema van mijn leven. Dingen willen, verlangen, maar het eng vinden.

Maar het tóch doen!!!

Waar gaat dit over? Jarenlang, 10 tallen jaren lees ik al heel graag reisboeken. Van die spannende ontdekkingsreizen hè. Vooral met een tent in moeilijke omstandigheden. En nu wou ik zelf ook eens zoiets ondernemen, al een poosje. Niet zo heel spartaans hoor, dat niet. Maar wel in mijn eentje 165km lopen in 8 dagen. “Le chemin de Stevenson” ofwel de GR70. Die begint in Le Puy en Velay en eindigt ergens in de Cevennen. Robert Louis Stevenson was een gast die dit lang geleden gedaan heeft met een ezel. Ik heb er een heel stuk van gedaan. Het was een geweldige ervaring.

En het was spannend man, om te vertrekken. Ik was me al een half jaar aan het voorbereiden. De slaapplaatsen, meestal in chambres d’hôtes had ik gereserveerd. Nee geen tent, dat is een stapje te ver. En ik had er zo’n zin in. Was al weken van te voren aan het oefenen met lange wandelingen van 20km hier in de omgeving. Ik wist dus dat ik dat kon, maar iedere dag achter elkaar 20km of meer zelfs, dat wist ik niet of ik dat zou kunnen? En toen kwam die dag, dat ik vertrekken zou.

Bang was ik! Ik wilde toch liever thuis blijven, bij Arie en de dieren. Bij mijn veilige leventje en mijn tuintje enzo en niet te vergeten, de kachel. En er was regen voorspeld, en kou. Maar geen sprake van dat ik daaraan toe ging geven, dus ik ging.

En je ziet het al hoe mooi het was hè! Het was fantastisch. Ook al was er een harde keikoude wind iedere dag, 5 graden in de ochtend. Ik heb genoten. En ik voelde dat ik leefde. Soms was het zwaar en niet heel leuk. Als het regende waaide en koud was. Er waren soms gemene paadjes met keien, omlaag of omhoog. Soms met een beekje erin. Soms moest ik heel lang stijgen, of dalen, zodat het pijn deed aan mijn voeten en spieren. Er waren brede paden en smalle paden, van stenen, gras of zand. Maar o, wat was het mooi. Fantastische vergezichten, de natuur, wat doet me dat goed.

Soms voelde ik me eenzaam, soms juist gedragen door de overweldigende schoonheid van het Franse land en door de lieve mensen die ik steeds tegenkwam. Genoten heb ik van het eten ’s avonds, met allemaal wandelaars aan een lange tafel. Van de gesprekken onderweg, dan weer met die, dan weer met iemand anders. Soms zag ik ze weer terug, soms ook niet.

En ik heb weer meer vertrouwen gekregen in mezelf, en in mijn lichaam. Dat ik ergens naar verlang en dat dat dus ook klopt! Dat ik dat niet zomaar voel. Het heeft me iets geweldigs gebracht. Ik ben dankbaar daarvoor.

Dus wat ik wil zeggen tegen jullie, lieve mensen die dit lezen: “Als je ergens van droomt, doé het dan, doe het niet straks maar doe het nú, want je weet nooit wat het leven verder nog voor je in petto heeft”.

_{Tegenwoordig is men overal bang voor. Bang om verliefd te worden, bang om te lijden, bang om iemand te verliezen en uiteindelijk bang om te leven. Maar hoe kun je gelukkig zijn als je altijd bang bent? Op een dag, vroeg ik dit aan een wijze man die me antwoordde: “angst is een vijand van liefde maar liefde is het medicijn voor alle angsten”}