Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Ik loop in de vroege ochtend, het is net licht, met mijn oude hond door het bos. Een klein stukje maar. Ik kijk maar weer ‘ns achterom, komt ie al? Nee, hij is nog aan het snuffelen. Zijn snuffelmachine is nog helemaal intact. De rest van zijn lijf niet meer helemaal. Eens moest ik hem altijd in toom houden, in de gaten houden. Waar rent hij nu weer heen. Aanlijnen ook vaak. Maar nu sjokt hij voort, o ja, hij kwispelt nog want hij kan snuffelen, dat doet ie zo graag. Langzaam aan. Een beetje drinken uit een plas. Een plas dóen, pootje optillen gaat niet altijd meer. En ik slenter voort. De ochtendmist trekt een beetje weg. Er komen dampen uit het weiland. Mysterieus. Het is fris maar ik voel de zon al. Ik denk aan mijn hond, aan Evert. Het gaat niet lang meer duren. Hoe zou het zijn zonder hem? Bijna 15 jaar lang is hij al bij ons, met ons. Om ons heen.

Ach jongen toch.

Een week later besluit ik een weer ‘ns een dagje te gaan lopen. Arie is net 2 weken in Nederland geweest en ik heb 2 weken lang in de tuin gewerkt in een stralende zon. Ik ben bloemperken aan het maken in het gras. Er moet meer kleur komen vind ik. Maar een wandeling dus. 30 minuten rijden met de auto. Ik loop tussen de blaadjes. Het is stil. Geen wind. Ik rits mijn broekspijpen af en doe mijn trui uit. Alweer zulk heerlijk weer. In de verte staat en auto op het pad. Er komen 5 hondjes op me afgerend. Ze blaffen en zijn vriendelijk. Eentje wil graag geaaid. Jachthonden zijn het. Er horen 2 mannen en een vrouw bij. Ze zijn aardig. Een van de mannen heeft een geweer in zijn hand. Hij zag net 2 herten zei hij, maar hij heeft niet geschoten. Hij had bijna geen tanden die man. Ik loop verder en het wordt weer stil.

Het is een adembenemende mooie wandeling.

Weer zo’n gevoel van dankbaarheid voor al dit moois. Krachtig ook, dit. Die bergen. Vulkanen zijn het. Uitgewerkt. Dat zeggen “ze” tenminste. Maar je weet het nooit in deze rare tijden. 900 kilometer verder naar het zuiden verzopen ze van de regen. Een aantal weken geleden ook in het gebied waar ik in september gewandeld heb. 2 dorpen waar ik heb geslapen helemaal ondergelopen. Dat komt dan dichtbij. Het is ontzagwekkend wat de natuur kan doen. Zo mooi en zo krachtig. Zo verwoestend en ook krachtig. Ik zag op het Franse nieuws een filmpje van een woeste Loire, enorm buiten zijn oevers getreden. Er dreef een koe in. Ze leefde. Bewoog met haar kop. Dat beeld is me dagen bij gebleven. Later zag ik dat de koe Panga heette. Ze was aangespoeld. Dood natuurlijk.

Waar moet dat heen met deze wereld.

Ik slenter maar gewoon met mijn oude hond door het bos. Zolang het nog kan.