Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Wat gek hier joh, maar wel fijn. Voor het eerst sinds 15 jaar ben ik niet bij mijn baas Arie en toch voel ik me niet alleen, ik voel me weer jong en gezond en sterk! Ik wou dat ik mijn bazen een beetje kon helpen. Ze zijn zo verdrietig, ze missen mij. Normaal begon ik om half 5 al te zeuren om eten en dan gaf meestal mijn baas Arie mij pas om half 6 eten en ook Daisy onze poes. Maar ik zeurde altijd heel erg, Daisy niet. Ik ging dan naast mijn baas staan en probeerde met mijn kop bij zijn hand te komen. Hij aaide mij dan altijd. Soms vond hij dat irritant maar meestal niet echt. Vandaag echter viel er niets te zeuren want ik was niet meer bij hen. Waar ik nu ben heb ik geen honger meer en hoef ik dus ook niet meer te zeuren.

Ik ben een beetje aan het mijmeren over mijn leven met hen. Als kleine puppy ben ik al bij hen gekomen, in Staphorst was dat. Ze hadden daar een kattenluik, en een heleboel katten trouwens. Ik kon daar door! Tot ik er op een dag ineens niet meer door kon. Mijn buik was te dik geworden.

Ik mocht ook mee naar de markt, mijn baas stond op vrijdag altijd om 4.00 op en dan gingen we op pad in de grote bus. In het begin pastte ik in zijn jas. Later lag ik onder de kraam, dan kon ik lekker los gaan naar alle honden die langskwamen. Nu denk ik er eigenlijk pas aan dat dat misschien wel klanten heeft gekost want ik ging enorm tekeer en dan vonden mensen mij eng.

Hier heb ik trouwens een ongeloffelijk ondeugend koppie, ik was toen ook erg ondeugend.

Ik ontsnapte weleens en dan ging ik achter onze schapen aan. Mijn Renée-baas is toen een keer zo boos op me geworden dat ik het nooit meer gedurfd heb. Wel rende ik gewoon alle weilanden door als ik een haas zag. Ik sprong over sloten, ging over-, en onder prikkeldraad door en ik was niet te stuiten. Mijn bazen konden roepen wat ze wilden maar komen? Nee, geen denken aan. Ik had het daar wel echt leuk in Staphorst. Ik heb wel een keer iets heel ergs gedaan daar. Ik zag een enorme witte eend met een heel lange hals lopen op het pad, ik werd daar zó wild van dat ik naar dat beest toerende en in die rare lange hals heb gebeten. Toen had ik die ineens in mijn bek. Ik heb dat ding maar naar mijn bazen gebracht maar die waren daar echt helemaal niet blij mee. Ik kwam er toen achter dat het een zwaan was. Meestal zijn die best aggressief schijnt. De volgende keer dat ik er een zag, in de sloot, nam ik een aanloop en sprong er zo op. Dat rotbeest kon toen vluchten. Mijn bazen moesten me vanaf toen altijd aan een lijntje doen als ze zo’n zwaanbeest zagen. Een keer was ik toch niet aan het lijntje en toen ben ik er weer opgesprongen in een park, mijn baasjes kregen toen enorm op hun lazer van mensen die dat zagen, nee, die waren toen niet blij met mij. Maar later weer wel hoor, ze houden enorm van mij, nu ook nog, nu ik er niet meer ben.

Hier was ik in de auto van Anneke, dat was een mini met een open dak. Ze waren geloof ik bang dat ik daaruit sprong. Ha, ha, dat zou ik nooit doen, ik ben niet gek! Het was zo heerlijk, die wind om mijn oren!

Er waren daar waar we woonden ook ezels, die vond ik ook echt heel grappig. Zij mij niet altijd maar ik kon het goed met ze vinden.

Later gingen we ineens in een stad wonen, heel raar. Mijn hele leven was ik altijd buiten en nu ineens in een straat, zo heet dat geloof ik, vol met gebouwen, huizen heten dat begreep ik later. Als ik dan werd uitgelaten moest ik meteen aan een lijntje, een riem. We wandelden dan even en dan kwamen we bij een hele grote rivier en daar mocht ik weer los. Dat was echt kicken daar. Ik rende daar altijd heel hard voor mijn baasje uit. Er waren daar wel veel andere honden, dat was ik niet gewend. Ze waren niet allemaal even leuk en soms ging ik met ze vechten, vooral met het gemene hondje, die heb ik een keer terug gebeten. In de stad lopen vond ik ook erg ingewikkeld, al die honden joh, die we daar tegenkwamen, het was niet-te-doen. Ik ging dan enorm blaffen en iedereen om me heen werd dan bang. Mijn baasjes hebben er toen iemand bijgehaald want ze konden me niet goed dit gedrag afleren. Ik geloof dat dat een psycholoog heette, ha, ha, gekker moet het niet worden, een psycholoog voor honden. Ik ben er toen maar mee gestopt met dat blaffen, ik deed het alleen nog met die rare gerimpelde hond van de overbuurman, dat vond ik zo’n raar geval. Mijn Arie baasje had een winkel onder het huis. Ik was daar ook altijd en vaak stond de deur open. Er was een rode loper naar de straat en ik lag daar graag te kijken. Mensen vonden mij leuk en ze kwamen dan naar mij toe om mij te aaien. Ik werd daar de directeur van de straat genoemd.

Na een tijdje wilden mijn bazen wéér wat anders doen, ze gingen naar Frankrijk, dat is een heel klein dorpje. Hier waren we net verhuisd. Ik zat daar zo heerlijk op het stoepje, ik voelde me meteen thuis.

Ik heb het zo geweldig gehad hier in Frankrijk, ik weet nu dat dat dat een ander land is en geen dorpje. Hier kon je pas rennen man, door de bossen, en wat rook het daar overal lekker! Op een gegeven moment moesten mijn baasjes mij aan een soort rolriem doen omdat ik gewoon niet te houwen was. Op zich was dat ook wel te doen. Het laatste jaar kon ik weer gewoon los want ik werd stram en stijf, ik kon niet meer zo hard en veel. Ze namen mij niet meer mee op lange wandelingen, ik kon dat niet meer. Ik werd nog aanhankelijker en wilde altijd bij mijn Arie zijn, als hij een stap zette dan zette ik die ook. Als hij een poosje weg was naar dat andere land waar we woonden vond ik dat ook moeilijk, ik miste hem enorm.

En nu mist hij mij, ik weet nu hoe dat voelt. Ook mijn vrouwtje mist mij. Ik mis hen nu niet, maar ik hou wel enorm veel van ze. Ik ben oké, ik ben vrij, vrijer dan ik ooit geweest ben.