Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

(ja, we zijn een beetje laat met kerstboomfoto’s)

En zo werkt het natuurlijk gewoon. Na het verlies van onze liefste Evert gaan we door. Maar we missen hem nog steeds enorm. We zien hem nog overal, we vinden nog overal spullen van hem, ik heb nog steeds de neiging om kaaskorstjes te bewaren en als ik op ons bospaadhe wandel kijk ik soms even achterom waar ie blijft. We denken en praten veel over de geweldige herinneringen die we met hem hebben gemaakt.

De dag nadat hij overleed kwam Mélanie, nee geen nieuwe hond, dat willen we nog lang niet. Nee, Mélanie is een Wwoofeuse. Oftewel iemand die is aangeloten bij Wwoof (World wide organisation of organic farming). Het was een zegen dat ze er was en een groot plezier. Het gat en de stilte die Evert achter liet werden er een beetje minder door. Je kunt je aansluiten bij Wwoof als gast of als gastgezin. Gasten zijn vaak jongeren, maar ze zijn er in alle leeftijden, maar vooral jongeren dus, die iets willen leren op het gebied van biologisch natuurbeheer/groente telen/kaasmaken/fruitboomgaarden beheren/vee beheren whatever. Ik zag ook een escargot farm. Dat is vooral leuk als je erg gesteld bent op slakken. Als je een slakkenfanaat bent.

Enfin, zij werken 4 á 5 uur mee per dag in ruil voor kost en inwoning. Maar goed we hebben erg geboft met Mélanie, onze eerste Wwoofeuse, zoals ze zich zelf noemde. Ze was vrolijk, humoristisch, leergierig, behulpzaam, kortom, superfijn. Het was ook fijn voor mijn Frans, we hebben enorm gelachen om sommige fouten die ik maakte. Met Arie praatte ze Franglais. En ze was dol op Daisy. Het was ook enorm kutweer, dus veel gewerkt werd er niet. Er werd gebak gemaakt, gekookt, gerummicupt, boodschappen gedaan en er werd een kerstboom gejat uit het bos. Écht we hebben meer dan een week gezocht naar een boom hier in de buurt, een betaalde dan hè. Bij de Franse Intratuin, bij de bouwmarkten, op internet gezocht, niets…..dus toen dachten we: “kom op, we halen er gewoon eentje uit het bos.” Er staan zat leuke sparretjes. Zo gezegd zo gedaan. Ik dacht we trekken de laarzen aan en begeven ons over het modderpad het bos in met een handzaagje. Dan moesten we alleen langs het roze huis van de buren en Arie vond het geen prettig idee dat zij ons zagen terugkomen met een boom in den hand. Dus we pakten de auto en gingen achterom het bos in, zetten de auto op een paadje tot aan de modder, liepen totdat we een leuk boompje vonden, zaagden hem af en liepen met onze schat terug naar de auto. We lopen daar héél vaak over dat pad en behalve een paard komen we nooit, echt nooit iemand tegen. Vandaag kwamen we de dochter van de buurvrouw uit het roze huis tegen die haar paard kwam ophalen. “Bonjour”, zeiden we gedriëen, met toch wel wat schaamrood op de kaken, “bonjour” zei ze terug. Het was een leuk avontuurtje. Mélanie heeft ook weer wat thuis te vertellen wat ze heeft geleerd van haar Nederlandse gastWwooffers.

Overigens hebben we maar 2 dagen echt wat kunnen doen in de tuin. Arie heeft veel te ver uitgelopen hazelnootstruikbomen omgezaagd en die hebben wij uit het het hazelnootbosje gesleept en de kleinere takken eraf geknipt. De weken erna hebben Arie en ik die kleine takken weggehakseld en de grote takken in kachelklare stukjes gezaagd.

Zo komen we de winter wel door met dit soort werkjes. Altijd fijn om met mooi weer lekker buiten te kunnen zijn.

En nu nog even heel wat anders. Sinds september hebben wij een nieuwe houtkachel omdat we altijd aan het kloten waren met die oude kachel, die eigelijk nog een soort nieuw was, en van een goed Frans merk, maar die gewoon niet beviel. We kregen het vuur niet aan en als het aan was ging het weer snel uit, en écht warm werd het niet in de keuken waar die stond, dat soort dingen. We hebben nu een wonderkachel, zo noem ik hem. Een kachel waar je ook op kunt koken. En hij gaat heel makkelijk aan en hij blijft heel lang branden en hij geeft heerlijk veel warmte. Én, je kunt erop koken. Dus de warmte die je gebruikt om je huis te verwarmen wordt meteen gebruikt voor het koken. En ik weet het, in Nederland heb je daar niks aan want daar mag je bijna geen houtkachel meer hebben maar hier, waar meer koeien dan mensen leven, is dat geen probleem. Geen elektrische kookplaat meer nodig dus in de winter. En het is zó leuk! Hier is t’ie:

Wat rest dan nog, ja, iedereen een goed nieuwjaar wensen, maar wat is dat eigenlijk, een goed nieuwjaar. Betekent dat een jaar met alleen maar geluk, met alleen maar voorspoed? Voor mij betekent het eigenlijk een jaar waarin ik weer veel mag leren. Over mezelf, over het leven. Een jaar waarin ik dus weer veel fouten mag maken. Een jaar waarin ik zacht voor mezelf mag zijn, wanneer dan ook. Dus. Dat wens ik jullie ook toe. Ik wens jullie een groeizaam 2025!