Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Daar ligt ze dan, in het zonnetje bij het terras. Mijn Daisy, mijn Tankertje zoals ik haar eigenlijk altijd noemde. Tankertje ja, ik weet wel waar dat vandaan komt maar daar ga ik jullie niet mee vermoeien. Eigenlijk niet heel interessant namelijk. Maar zo heette ze voor mij. Of Tank. De Tank.

Tankertje is gestorven. Die zagen jullie misschien al aankomen. Ze is 17,5 jaar geworden, een heel respectable leeftijd. En ze was geliefd. We hielden enorm van elkaar, Tank en ik. We praatten met elkaar, ze was heel communicatief, vooral in haar laatste jaren. Ze was aanhankelijk en gezellig zonder opdringerig te zijn. Ze was fantastisch.

Zo is het begonnen in Staphorst. Ik had 2 rode poesjes opgehaald bij een boerderij.

Een fantastisch leven had ze daar. Ze heette toen nog geen Tankertje maar Daisy of gewoon Dees. Bert, iemand die bij ons werkte noemde haar altijd Dikkopje. Een gezellige dikke kop heeft ze inderdaad altijd gehouden.

Zonder problemen heeft ze zich aangepast aan een stadsleven in Deventer. Maar hier in Frankrijk was ze ook volkomen gelukkig. Ze ving veel muissies, die zijn hier veel.

Ik kan niet uitleggen hoeveel verdriet ik voel, dat na Evert, ook zij gegaan is. Waarheen weet ik niet precies. Naar de Poezenhemel? Bestaat die? Tankertje was ook al in een soort Poezenhemel bij ons. De laatste weken was ze alleen nog maar in de huiskamer, de kattenbak stond daar nu ook want ze kon niet zo ver meer lopen naar de bijkeuken. Ze wilde ook niet meer buiten zijn. Ze had artrose waar ze pijnstilling voor kreeg en sinds kort had ze ook diabetes. De dierenarts vond dat het beter was die suikerziekte niet te behandelen omdat het erg moeilijk is om een oude poes goed in te stellen. Dat zou vele prikjes betekenen en veel bezoeken aan de dierenarts waar Tankertje een enorme hekel aan had. In de auto ging ze spugen en poepen van ellende. Ik wilde haar dat ook niet meer aandoen. Ze kon de laatste week heel slecht lopen. Vaak lag ze gewoon op de grond in de woonkamer omdat het te moeilijk was op een van de 4 Tankerplekken te komen. Die waren te hoog. Ik tilde haar daar vaak naar toe. Soms lag ze in haar eigen plas in haar mandje. Als iets erg is voor een poes, is het dat. Al deze dingen maakte dat we het tijd vonden om de dierenarts te laten komen en om haar ‘in te laten slapen’ zoals dat heet. Zo noemen we dat als we het een beetje willen omhullen met iets zachts. Maar lieve mensen het gaat gewoon over de dood. We dachten dat de dood nu zacht zou zijn voor haar. En misschien is dat zo maar iedereen die dit weleens bij de hand heeft gehad met een huisdier weet hoe verschrikkelijk moeilijk dit is. Dat het een enorm dilemma is. Want het diertje wil eigenlijk gewoon leven, dat voelde ik aan alles maar het lijden is zo moeilijk aan te zien. Voor wie doe je zoiets, voor jezelf of voor het dier? Misschien een beetje voor beiden. Net als bij Evert gaf en geeft het me een verschrikkelijk gevoel achteraf dat ik op deze manier heb ingegrepen. En rationeel kan ik het ook wel weer verklaren maar gevoelsmatig is het een echte ramp. Als ik haar dan volgende dag zie. Die prachtige rose kussentjes onder haar Tankerpootjes, nu helemaal wit. Haar rose neusje, gemaakt van speciaal Tankermateriaal, niet meer rose maar een soort grijsbruin. Haar kwetsbare lieve oortjes. Och mensen, dit doet echt pijn met een grote P. Ik mis mijn Tankertje. Ik kom in de huiskamer, maar daar ligt niemand meer. Leeg. Stil. Mijn Tanker is er niet meer.

Tankertje en Evert de Snaterman liggen nu samen in de tuin.