Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Ja, je ziet het goed. Het lijkt erop dat we weer een schatje hebben. Wat mij betreft was het té stil in huis, een huis zonder dieren…..nee. Arie had daar niet zo’n moeite mee maar hij zag wel dat het voor mij erg moeilijk was. Dus zijn we een hond gaan halen. Ik was natuurlijk al maanden op zoek op internet. Maar toen hij het bericht over Sofie zag, ging hij overstag. En nu is hij bijna nog gekker met haar dan ik. Ze wil al gelijk het woord:

Ik ben Sofie, en ik woon hier nu. Sinds 2 weken pas. Hier zie je me met mijn nieuwe mens. Baas klinkt zo bazig vind ik. Ik noem ze liever mijn mensen. Arie en Renée. Rare namen trouwens. Alles is hier trouwens raar. Maar wel fijn ook. Ik weet gewoon niet wat me overkomt. Dat ik ineens eigen mensen heb, die ook nog lief voor me zijn. En een mand, 2 zelfs! En ze hebben ook dingen voor me gekocht waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Een soort touw met een blok eraan. Wat is daar eigenlijk de bedoeling van?

Ik kom trouwens uit een ver land, Roemenië. Bijna 3 jaar ben ik, maar ik heb het heel kut gehad in mijn leven. Laten we het gewoon maar even zo noemen, er zijn geen andere woorden voor. Ja, ik praat straattaal, ik ben een straathond en daarna zat ik heel lang in een koud hok maar ik praat er liever niet over wat ik allemaal heb meegemaakt, het maakt me bang. Ik heb ook heel erg lang in een donkere vrachtwagen gezeten en toen ik eruit kwam was ik bij een lieve mevrouw met nog meer honden. Maar toch wist ik me geen raad. Daarom lig ik vaak op mijn rug. Dan geef ik me maar over. Maar nu heb ik dus eigen mensen die voor mij zorgen. Ze zijn helemaal gek op mij. Ik zie er wel schattig uit, dat weet ik wel, dat is waarschijnlijk de reden dat die 1e mevrouw me naar dit land heeft gehaald. Ik geloof dat ik een geluksvogel ben. In dit land zijn er ook veel honden die geen leuk leven hebben namelijk. Maar ik ben gekozen omdat ik zo lief ben, ook voor kinderen. En voor poezen. Het klopt, ik ben altijd lief en bijt nooit, zo zit ik gewoon in mekaar. Als ik iets niet wil ga ik gewoon liggen of ik loop weg. Wel raar trouwens hier waar ik woon. Ze nemen mij iedere dag mee voor een lange wandeling aan een soort touw. Ik geloof dat ze bang zijn dat ik wegloop. Maar goed, de 1e keer dat ze dat deden zag ik enorme witte beesten, echt enorm groot. Bang dat ik was, ik durfde er niet langs. Nu, na een paar keer, zie ik dat ze helemaal niet zo eng zijn maar nog wel heel groot. Er zijn ook een paar kleintjes bij maar die zijn nog altijd 2x zo groot als ik zelf. Ik begin ze nu interessant te vinden.

Het is een heerlijk leven zo, ik kan het gewoon niet geloven. Na het avondeten stort ik ook helemaal in en pas ’s ochtends heb ik weer zin in dingen. Ik wordt al steeds meer mezelf en ik probeer er nu ook af en toe vandoor te gaan. Ik wil natuurlijk niet weg maar ik ben zo nieuwsgierig wat hier nog meer is. En ik wil graag zonder zo’n touw mijn eigen gangetje een beetje gaan. Beetje ruiken hier, beetje daar, alles ruikt hier gewoon zóó lekker en interessant. Ze roepen me dan terug maar dan kom ik lekker nog niet. Maar vaak wel want dan geven ze me een soort snoepje. Ik heb nu al een trucje bedacht, dat ik dan kom als ze roepen en dan pak ik gauw het snoepje maar dat deins ik meteen terug en ga er weer vandoor. Ha, ha, dan ben ik ze te slim af. Op een gegeven moment als ik een beetje mijn gang ben gegaan laat ik me weer pakken maar dan hebben ze al een heel stuk achter me aan gelopen. Het kan natuurlijk wel zijn dat ze me nu vaker aan dat touw doen. Daar moet ik nog even een list op verzinnen. Ik ben nu ook ineens begonnen met blaffen. Dat deed ik eerst niet, ik durfde dat nog niet, ik geloof dat ik me nog niet zo zeker van mezelf voelde. Ik blaf vooral als ik iemand voorbij zie gaan door de deur.

Ik voel me wel al helemaal thuis.

Ze hebben het wel vaak over ene Evert, wie dat nu weer is, ik geloof dat die hier ook gewoond heeft en ook een Daisy. Mijn vrouwmens heeft me eens meegenomen naar een plek in de tuin met een gekleurd molentje en ze zei dat die Evert en die Daisy daar zijn. Nou, ik zag niemand. Ze zei ook dat die Evert mij heel leuk had gevonden. Daar heb ik niet zoveel aan, aan die informatie. Het zal we een vent zijn geweest, die Evert, die vinden mij vaak leuk.