Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Gisteravond was er een feestje in ons favoriete buurt-theater-restaurantje.

Een heel gezellig feestje.

Er werd muziek gemaakt en gedanst, zoals dat gaat bij een feestje. Het was vrolijk en ontspannen. Sommigen waren er op gekleed, ik had ook een jurkje aan. Sommigen waren in een spijkerbroek met sportschoenen of met bergschoenen en sommigen met blote voeten. Er was een man bij met een hele kromme rug, een man met Down-syndroom, een bijna kale vrouw. Iedereen deed mee en het was goed.

Arie en ik dansten ook. Wij probeerden onze volksdanspasjes uit, eerst voorzichtig, daarna maakte het ons niet meer zo uit. We deden gewoon wat. Zoals velen daar. We dansten met z’n 2-en maar ook met iedereen. In een kring of in een slinger. Het was vrolijk.

Ik was ontroerd. Omdat de wereld in brand staat en hier gewoon een feestje is met lieve mensen die muziek maken en dansen. Die vrolijk zijn. Dat mag. Ik vind dat dat mag.

Het bandje komt uit Bretagne. Ze speelden verschillende dansen, kan je dat zeggen, dansen? Soms kende niemand die dans, dan kwam de accordeonnist naar voren en leerde ons die dans. Eerst zonder muziek, daarna mét natuurlijk.

In de gang stond een tafel met wat flessen sap erop. En een bekertje om geld in te doen. De drankjes kostten 1,50. Er stond ook zoete taart en hartige taart. Dat kon je ook pakken. Ik weet niet wat dat kostte. Ook niet veel waarschijnlijk.

Om 22.45 hadden we genoeg, moe waren we! Toen we onze jas van het kapstokje haalden in de gang viel er een tasje op de grond dat daar hing. Een portemonnee viel eruit en een telefoon. Ik hing het terug.

Dit kan hier allemaal nog, in de Creuse.

Toen we bij huis aankwamen was Sofie vrolijk dat we er weer waren, wij waren ook vrolijk. En moe.

Het filmpje hierboven is van het desbetreffende muziekgezelschap.