Le Malcheptel, ons huis in Frankrijk

Het is niet te geloven maar sinds een week of 3 hebben we hier een Milou. Het is een klein opdondertje met helblauwe ogen en het bevalt me helemaal niet. Mijn vrouwtje zit er veels te vaak mee te knuffelen. Ik wil dat niet, ík ben hier toch degene waar je mee knuffelt. Ík ben toch mijn vrouwtjes heerlijke knuffelbeertje, snavinnetje en wat voor een debiele naampjes ze me allemaal geeft. Ze heeft me verraden met dat kleine etterinnetje, genaamd Milou. Maar weet je, ergens intrigeert ze me ook en wil ik ook best vriendinnetjes zijn met haar maar ze is ook best een beetje bang en zodra ik eraan kom dan rent ze weg, en dát vind ik zó spannend, dan vlieg ik erop af. Mijn vrouwtje wordt dan boos en stuurt me naar mijn mand. En dat doe ik dan maar. Het is hier binnen, ik kan geen kant op. Maar als we morgen weer wandelen dan zet ik het haar betaald. Zodra het kan dan ga ik er vandoor en ga ik rollen in een verse koeienvla lekker puh. En dan ga ik met koeien spelen. Net zolang als ik wil. En als ze me roept dan kom-ik-lekker-niet. Ik laat haar wachten.

Hier zie je dat ik dat doe. Dat was nog in de zomer, overigens, moet je zien hoe dat gras eruit zag. Nu is alles weer helemaal groen. Ik vind de natuur iets heel geweldigs, zoals ze zich aanpast. Koeienpoep is ook heel natuurlijk, dat vind ik ook fantastisch, en het ruikt zo heerlijk.

Maar goed Milou ís er dus, zo is het nu eenmaal. Ik geef me er maar aan over en ik probeer er het beste van te maken. Ze mag op de bank, en daardoor mag ik nu ook op de bank, dat is dan wel weer leuk. Mijn vrouwtje heeft gevraagd of ik me een beetje wil gedragen met haar omdat ook zij het moeilijk heeft gehad voordat ze hier kwam. Ik ben het een beetje vergeten hoe het bij mij is gegaan, de 1e 3 jaar van mijn leven, maar Milou was een straatkat, net zoals ik een straathond was. Ze is 1 jaar en heeft al een nestje van 6 baby’s gehad, die zijn geboren bij een mevrouw die haar van de straat heeft geplukt. Dat is ook wel een beetje zielig ja, maar we moeten het niet gaan dramatiseren. Hier wordt ze enorm in de watten gelegd. Moet je zien hoe prinsheerlijk ze daar ligt. Ik ben er maar bij gaan liggen in de woonkamer, normaal wil ik daar nooit komen. Mijn baasjes hebben die mand daar voor mij nieuw gekocht maar ik ging er nooit in.

Mijn baasje Arie hoefde niet zo nodig nog weer een kat, want zo heten die beesten. Als het een vrouwtje is schijnt het een poes te heten. Die Milou is dus een poes. Mijn vrouwtje wilde persé weer een kat, en omdat hij zoveel van haar houdt mocht er toch weer zo’n kat komen. Hiervoor had ze een Daisy, ook wel Tankertje genoemd, ook weer zo’n debiele naam. Milou komt niet in de plaats van dat Tankertje zegt ze altijd, net zoals ik niet de plaats inneem van die Evert die hier was. Dat kan ik wel een soort van snappen. Maar enfin, mijn vrouwtje vindt dus katten zó leuk, vooral dat stukje tussen die oortjes zegt ze dan. Nou “mon cul” zeg ik dan op z’n Frans want ik spreek best ’n woordje Frans, wat een geleuter is dit nu weer van haar, heb je weleens tussen mijn zachte oortjes gekeken dan?

Ik heb ook nog van alles meegemaakt, mijn baasjes hebben mij meegenomen op vakantie naar het zuiden van dit land, toen was Milou er nog niet. Lia en Nico zijn gekomen om op de kippen te passen en om de planten te verzorgen. Mijn baasjes vonden dat ik heel relaxed was overal, en ook in de auto ging het goed. Ik ben ook in een stad geweest, ik blijf dan heel netjes aan de riem lopen omdat ik niet zo van auto’s hou en het ook wel een beetje eng vind allemaal maar dat laat ik absoluut niet merken. Bij het ene huisje waar we waren, ben ik wel als vanouds compleet me eigen gang gegaan, dat wil zeggen, weglopen als ik me een beetje verveel. Ik verken dan een beetje de omgeving en ik blaf naar mensen die voorbij komen lopen die ik niet ken. Ik geloof dat ik ze ook wel een beetje wilde wegjagen zodat ze mijn baasjes geen kwaad zouden doen. Ik heb gelukkig een tracker, wat dat ook moge zijn zodat ze me weer kunnen vinden. Uiteraard kan ik zelf de weg ook wel terugvinden maar ik bepaal dan wel lekker zelf wanneer ik terugkom en dat duurt meestal even.

Ik ben ook nog een paar dagen met mijn vrouwtje meegeweest, toen sliepen we in een soort huisje van doek, ik geloof dat dat een tent heet. Dat vond ik echt raar om zo dicht bij haar te slapen maar ook wel gezellig. Ik kon daar zo in een beekje bij die tent. Natuurlijk ging ik er wel aan de verkeerde kant weer uit omdat daar koeien waren en de bijbehorende poep waarin ik graag rol. Ze heeft me toen in dat beekje gewassen want ze wilde geen stronthond in die tent.

En o ja, we hebben ook bezoek gehad, van de kinderen! Die hebben ook weer kinderen, dat heten dan geloof ik kleinkinderen. Ik vond die best wel leuk, ik merkte vooral ook dat ze mij heel lief vonden, dus ik liet me lekker aaien op mijn buik, dat vind ik het lekkerste. Ze gingen ook met mij wandelen door ons dorpje, ik deed dan extra lief en probeerde niet achter de katten van de buurman aan te rennen.

Mijn baasjes hebben die kinderen ook een keer meegenomen, ze ging rijden op ezels. Dat hebben ze me verteld. Die ezels hebben in de zomer wanneer het warm is erg veel last van steekvliegen. Nu hebben mensen die ervoor geleerd hebben ontdekt dat zebra’s daar veel minder last van hebben. Daarom hebben zie ezels heel gek uitgedost met een zebradoek, hi, hi, zodat ze minder gestoken worden. Dan zijn het dus eigenlijk zebrezels. Ikzelf heb daar op de 1 of andere manier niet zo’n last van, ik heb heel dik haar van mezelf.

Hier ben ik lekker met mijn baas op de bank in het vakantiehuis. Zie je hoe leuk het stukje is tussen mijn oren?!?! En hieronder zijn mijn lieve baasjes samen met wat vreemde snuiters achter hen.